Evi kiralarken pek önemsememiştim sitedeki oyun parkını. Neyse ki varmış! Düşünüyorum da artık “atta atta” diyerek parka gitme isteğini anlatabilen oğlumla her gün kim bilir hangi parka söylene söylene gitmek zorunda kalacaktım. Üstelik bu kadar eski ve geniş bir mahalledeki oyun parkı yetersizliğini düşünürsek park başına düşen çocuk sayısını hayal bile edemiyorum. O yüzden iyi ki bu dandik siteyi ve fahiş kiraları bir nebze olsun katlanılır kılan bir oyun parkımız var.
Dün sevgili parkımızda oğlum diğer bebelerle sosyalleşirken ben de dört seneye yaklaşan ikametim boyunca “Merhaba”dan öteye gitmeyen komşuluk ilişkilerimi geliştirme fırsatı buldum. Giriş kattaki orta yaşlı hanım meğer baktığı çocuğun halasıymış. Karadeniz’deki evini kapayıp gelmiş ona bakmak için. Anneanne, babaanne çok duymuştum da hala ilk oldu. Takdir ettim kadını. Hemen yanımda çekirdek çitleyen teyze de torununu kendi büyütmüş. Hala da peşinde koşturuyormuş. Yine giriş katta oturan ve mutfağını yeni yenileyen komşumuz da meğer eşinin babaannesiyle beraber yaşıyormuş. “Öğlen uyanıyor, beşte tekrar yatıyor; bana hiçbir zorluğu yok” dediğinde onu da pek takdir ettim.
Bizim pek iyi anlaştığımız apartman görevlimiz tembelin tekiymiş dediklerine göre. Bahçedeki gülleri kendi elleriyle dikmiş çekirdek çıtlayan teyze. Şimdi bakan eden yokmuş. Ayrıca ev yaptırdıktan sonra apartman görevlimizin burnu büyümüş. Bodrumdaki ışıkları fuzuli açık bırakıyormuş, parası bizden çıkıyormuş. Yeni apartman yöneticimiz aidatlarda yanlışlık yapıyormuş. Sabit giderler her ay farklı hesaplanıyormuş. Öndeki iki blok kendilerine kapalı kamelya yapmışlar. Biz burada açık havada takılmak zorunda kalmışız. Güvenlik görevlileri kamera mı izliyormuş? Anca oradakilere çay kahve taşımakla uğraşıyorlarmış.. Bla bla bla..
Biz kendi küçük dünyamızda yaşayıp giderken etrafta neler oluyormuş meğer..
Son Yorumlar